Sinds vorige week is er een Frans broertje bij, namelijk een origineel Nederlandse Peugeot 305 GL.
Een opknapper, maar wel een leuk project. Er zit hier en daar wat roest aan, dus dat betekent tijd voor een vers voorspatbord en nog wat andere klussen.

Een ander groot punt is het interieur. Net als bij oude Citroëns is de bekleding compleet vergaan. Helaas, voor de 305 wordt er echt niets gemaakt en zeker phase 1 interieur ga je niet vinden. Opnieuw laten bekleden kost zomaar 8-900 euro.

Ik ben dus eens aan het kijken wat er zoal mogelijk is, en nu heb ik een ideetje dat eigenlijk begon als grap, maar wat uiteindelijk toch eigenlijk veel beter lijkt te staan dan ik had verwacht. De vraag is alleen, zou ik dát passend gaan krijgen?

Ik ben even aan het knutselen geslagen met AI.

Maar goed, dat is iets voor later. Ik ga eerst eens aan de slag met de zaken die aan de buitenkant moeten gebeuren

Ben benieuwd naar hun ervaringen in het geval zij op LPG rijden.

Dus óf ik heb iets vreselijk over het hoofd gezien, óf dit is (nu al) de aankoop van het jaar.

Tot vriend (en medeforummer) Branko “CitroHenno” “op de lijn” kwam. Met een grijze saab 96. Een leuk fris wagentje, met een nadeel: hij stond zo’n beetje op de noordpool, boven het stadje Kiruna in het noorden van Zweden en goed bekend bij deelnemers aan de Raid Arctique. Dat is wel een eindje rijden vanuit Amsterdam zeg maar, en zelf voor hem inwoner van Zweden een grafeind weg. Na wat heen en weer appen, rekenen en nadenken trokken we de conclusie: te ver en met ophalen er bij: te duur. Laten we staan dus. En door..
Dan komt er tijdens mijn vakantie in de Alpen in eens een andere Saab voorbij, een rooie, een stuk dichterbij. Slechts 950 bij Branko vandaan en op zo’n 2500 km van Amsterdam dus.

We besluiten de verkoper om wat meer info te vragen en krijgen een setje foto’s een auto die vrij origineel overkomt maar wel het nodige werk en liefde nodig heeft. Wel een Zweedse APK er op én rijdbaar. Met een bescheiden prijs, een bijbehorende staat van de wagen en een verkoper die sympathiek is en wil meewerken besluiten we om een plan te maken..

Branko gaat per trein naar het noorden om de auto aan te kopen, want de Saab staat in Umeä, en haalt het apparaat dan rijdend naar zijn eigen woonplaats, 950 km zuidelijker. Daar kom ik/wij vervolgens heen vanuit NL en daar halen wij het S(ch)aabje dan op. So far so good…

Zo gezegd, zo gedaan.. Met de verkoper in Umeä maken we een deal en midden augustus stapt Branko op de trein. Eerst van huis naar Stockholm en dan met de nachttrein naar Umeä.

Het eerste deel van de reis gaat vlot, daarna slaat ook het Zweedse vertragingsspook genadeloos toe op het traject en met 5 uur vertraging komt hij aan in het noorden. Gaat lekker zo…. Door deze vertraging loopt natuurlijk het hele schema volledig in de soep. Het plan was namelijk om na aankomt rond 7.00u de auto op te halen en om 8.00u de reis van 950 km naar huis aan te vangen. Yeah right… dat werd dus rond 14.00u

Met de opgelopen vertraging zou de rit naar huis nachtwerk worden dus. En die Zweedse nachten zijn donker. Hotel dus.

De volgende dag weer verder op pad dus. En wij in Nederland worden per app op de hoogte gehouden van de vorderingen. Het Saabje blijkt zich goed te houden. Het motortje is wat rumoerig, de ontsteking is niet helemaal tip top, maar het ding loopt vlot 120.
Met een paar tussenstops vliegen de kilometers vlot onder de 15 inch wieltjes door

En zo komt de Saab met een dag vertraging aan bij huize Branko, het moment voor ons om ook op pad te gaan…

Vanuit Nederland gaan Ree en ik vervolgens met mijn Subaru op pad naar Zweden. Achter de Subaru de autoambulance van Ree. Via Groningen, Oldenburg, Bremen, Hamburg, Kopenhagen en Malmo rijden wij naar het noorden. We doen er ruim 16 uur over want met een aanhanger mag je gewoon niet zo hard en in Duitsland is het harstikke druk.

Vrijdagavond rond half acht komen we aan, tijd voor een korte inspectie van de Saab, lekker eten, ouwehoeren en naar bed.

De zaterdag besteden we relaxt. Ontbijt en op pad: we gaan naar de Loppis, de Zweedse variant op de rommelmarkt/kringloop, genieten van het prachtige landschap, shoppen bij de Biltema (aanrader!) en in de loop van de middag fixen we de koppeling van de saab nog ff: door vuil en bloemkolen in de cilindertjes dichten de seals niet meer af. Hoon er door, seals schoonmaken en beoordelen, zaak in elkaar, verse DOT3 van de Biltema er in, ontluchten en tadaa, we kunnen rijden!

Tijdens de eerste proefrit komen we dan ook nog ff deze eland tegen, die ik liever niet op de motorkap heb liggen…

Zondagochtend, half negen: tijd om weer naar huis te gaan. Nu met een rode Saab op de kar achter de Subaru!

Voor de terugweg kiezen we de route met twee veerboten: Helsingborg – Helsingor en Rodby – Puttgarden. Scheelt niets qua reistijd maar biedt mogelijkheid tot pauze met maaltijd op de boot en dat is wel zo fijn. Twee bootjes met auto en kar kosten wel 280 euro. Katsjing….

De Subaru mag 1800 kg trekken en heeft geen enkele moeite met deze combi. Je merkt er helemaal niets van en zelfs het brandstofverbruik is prima. Met kar en Saab halen we, op benzine, 1 op 10. Zondagnacht komen we om 1.30 thuis aan en is Nederland een rode Saab 96 V4 uit 1966 rijker!

Denk je dan.

Maar dat is natuurlijk helemaal niet zo.

Want met de auto net 4 dagen op naam, de inkt van het kentekenbewijs is eigenlijk nog niet eens droog, begint de muiterij uiteraard gewoon reeds. Met na een dagje van, tot dat moment, opgeteld 350 kilometer een keurig oplichtend motormanagement-lampje. Gelukkig geen verdere symptomen, dus eerst de laatste 20 kilometer naar huis en dan maar eens aan het uitlezen…

Goed. Dat kon dan gelukkig vanochtend meteen al bij de plaatselijke Suzuki-verdeler. Resultaat: 1 storingscode, P0420, onder Citroën-rijders bekend als de melding ‘storing uitlaatgas’. Oftewel, dan weet je nóg niks. Er komt dus morgen of overmorgen ook meteen een uitleestoestel binnen om fatsoenlijk met die betrouwbare Japanner in overleg te kunnen wat er dan aan scheelt.

Maar je kunt dan wel alvast wat visuele inspecties doen. Is er dan iets wat misschien bij nadere studie gewoon zichtbaar mankeert? Nou. Dat was er. Met betrekking op een P0420 vond ik 1 losgelopen/nooit vast gedraaide spruitstuk-bout ter hoogte van de voorverwarming richting thermostaathuis (misschien een oorzaak van foute meetwaardes) en een totaal verrabbezakte stekker aan de voorste lambda-sensor (ook een heel goeie kandidaat). O ja, en een onwijs goor luchtfilter, inclusief sigarettenfilter in het luchtfilterhuis. Op zich humor, maar het staat wel slordig.

Verder vond ik een ontbrekende kleppendekselbout die de vetvlek tegen de rijrichting-rechtsvoorste hoek van het blok verklaart, een ontbrekende bout van de primaire koelfan, de andere (van twee) van die koelfan bleek nooit meer dan handvast te hebben gezeten en was nu dus gewoon los, datzelfde gold voor de drie boutjes van het expansietankje, ter hoogte van het lagedruk ventiel hing de aircoleiding los tegen z’n steuntje aan, drie van de vier boutjes van het afdekkapje over de bobines waren nooit voorbij handvast geweest (en dus nu los), de vierde zat alleen vast in wegens roest (draad gelukkig OK), koelvloeistof in ieder geval in het expansietankje inmiddels mooi bruin en voorzien van fijne roestgruis (oftewel: sinds 2009 nooit vervangen), stokje onder de motorkap weg (inmiddels opgelost door een andere - de verkeerde - bruikbaar te maken en er weer in te drukken) en bij het verwijderen van de voorste lambdasensor (want er moest dan toch maar wel meteen even een nieuwe in) bleek dat ding nog precies 1 draadgang over te hebben. De schroefdraad in de katalysator ziet er gelukkig gezond uit.

Maar dan: die katalysator, daar is een keurige nota van dat die vervangen is in 2022. Inclusief de reeds eerder ook al vervangen lambda-sensor. Tel dat bij elkaar op en je weet dat deze muiterij met een P0420 al langer aan de hand is. Daar is vervolgens het onderdelenkanon op afgevuurd door iemand die mijns inziens nog niet eens aan z’n eigen puddingbuks zou moeten komen. Ik betwijfel ook sterk of die lambdasensor de tweede keer wel vervangen is: het heeft er, te oordelen naar de staat van die sensor, alle schijn van dat-ie alleen op de bon staat en dat in werkelijkheid de kort daarvoor vervangen sonde er met vernielde schroefdraad en stekker gewoon weer in gehannest is.

Dan dus die beurten: grote beurt was in 2021 voor het laatst met luchtfilter gedaan. Jammer is dat. Gelukkig staat-ie dan ook daarna nergens meer op de facturen. Maar zoiets als koelvloeistof controleren en dan niet merken dat die handel goor aan het worden is, da’s dan weer jammer. Er staat er her en der wel wat van op de bonnetjes, hoewel ik nog moet zien of dat aanvullen is (waarom) of verversen (had dat dan ook gedaan).

En zo zijn er dus alweer allerhande dingetjes waar ik dan maar eens opnieuw naar moet kijken. Zoals: ondanks de servicenota’s tot en met een grote beurt afgelopen mei dus gewoon alle vloeistoffen verversen met inbegrip van filters (OK, luchtfilter heb ik al gedaan). De remmerij maar eens grondig opnieuw nalopen, want daar is recent aan gewerkt. Dus nieuwe lambdasensoren erin (twee, want ik had vanmiddag de voorste besteld, de achterste gekregen en bij gebrek aan originele stekker pas bij het aansluiten gemerkt dat ‘t de andere sensor was en nou kan-ie niet meer terug dus hij moest er dan maar gewoon in). Ik bereid me er geestelijk al op voor dat in ieder geval de spruitstukpakking vernieuwd moet worden omdat die los = lek geweest is. Schakelkabels zijn al eens vernieuwd, ook maar eens nakijken dan. Ja en eigenlijk de koppeling dus ook, maar daar kun je slecht van buitenaf iets aan zien. Voelt goed, moeten we dan maar geloven. Gaat vanzelf een keer lawaaie en dan weten we dat ook weer.

Afijn: dat pak onderhoudsnota’s is dus nu van ‘onderhoudshistorie’ afgewaardeerd naar ‘de lijst met werk wat door de vakman alvast voor me verknoeid is’ en op zich is het handig om dat vooraf op papier al te weten. Het is weer ouderwetsch een totaal-opknappertje en de betrouwbaarheid zal ook wel weer niveautje C5 worden (wie niet weet wat ik daarmee bedoel zoekt mijn draadje maar op in het C5 gedeelte). Misschien ook wel niet… Maar dat geloof ik pas als we over een jaartje of 5, 6, 7 weer een ander lijk gaan organiseren en dit ding z’n dienst tegen die tijd toch nog op een goeie manier bewezen heeft.

En dat terwijl een maatje van me alle dagen in een écht opgereden ouwe Civic ED anno 19-pannekoek rondkachelt en er eigenlijk nooit wat bijzonders mee heeft, of het moet zijn dat je op een gegeven moment van buitenaf via het linker achterspatbord rechtsboven door de voorruit weer naar buiten keek. Letterlijk dus. En gewoon gezeikvrij elke dag de sleutel ruiken en het marcheert. Maar die vorm van Japanse betrouwbaarheid, da’s onderhand ook echt niet meer dan een legende uit lang vervlogen tijden.

Kunnen we dus weer lekker een potje sleutelen, dure foute onderdelen geleverd krijgen (2009 is een overgangsjaar, niet alles van een Japans gebouwde SX4 en een Hongaarse is uitwisselbaar etc.), daar weer crisismanagement op plegen, her en der ballistische proeven met allerhande gereedschap uithalen omdat het weer zo’n heerlijk stukje Zwitserleven-gevoel is onder zo’n auto en eindeloos katten op het schijnbaar steeds zwaarder haperende autovak. De goeien niet te na gesproken.

Afijn. Dat dus. En o ja: bier & nootjes zelf meenemen, uitdelen wordt me onderhand te kostbaar met al dat gelazer elke keer.

Derk

Afijn, de Mash dus. Officieel is het een Franse brommer, maar de machines worden “gewoon” in China gebouwd. Misschien dat ze nog net in Frankrijk in elkaar gezet worden. Hoe-dan-ook, het is best een kekke machine, waarbij het frame tevens geschikt is voor een 125cc motorblok en het hele spul voelt dan ook erg stevig, robuust zelfs, aan. Dat geldt wat minder voor de elektronica, enige Gremlins zijn deze brommers niet vreemd. Die van mij werkt vrijwel helemaal zoals bedoeld, alleen de elektrische starter en de snelheidsmeter/kilometerteller doen het niet. De brommer is in augustus 2020 in Nederland op kenteken gekomen en heeft inmiddels zo rond de 13.000 kilometer gereden. De motor is een 49cc 4-takt met Honda-genen, maar dan nieuw gebouwd in China. Het blokje lekt niet, start redelijk goed op de kickstarter en haalt in originele trim 53 km/h (GPS).

Te doen is er ook wel een en ander. De starter en de snelheidsmeter dus, en verder behoeft het apparaat een onderhoudsbeurt. Olie, remvloeistof, klepspelingcontrole. En de carburateur afstellen want het ding loopt twee zo hoog stationair als de fabrikant voorschrijft. Overigens is het een Euro4 uitvoering, met lambdasonde en “geregelde” carburateur, als ik het goed begrepen heb. Het modeljaar na dat van mijn brommer heeft injectie met ecu en is Euro5. Het maximale vermogen is 2,85 PK bij 6800 t/min.

Afgelopen zaterdag heb ik de machine op het randje van Noord-Brabant opgehaald. Om meteen maar weer echt de feel voor zo’n brommer te krijgen heb ik besloten om hem niet met een karretje op te halen maar gewoon naar huis te rijden. Iets meer dan 70 kilometer en dat ging uitstekend. De machine ligt erg goed op de weg, remt meer dan prima en op constante snelheden is het aardig uit te houden qua lawaai. Wel is de vering erg hard (maar afstelbaar, de veren staan nu op de “harde” stand) en na ruim 2 uur heeft je achterwerk ook niet veel gevoel meer, maar dat mag de pret niet drukken.

Ik ben er blij mee en voorlopig uit de brand qua vervoer naar mijn werk. Hopelijk blijft het beestje het een beetje fatsoenlijk doen. De motortjes staan erom bekend zo’n 30.000 kilometer mee te gaan, daarna is het óf reviseren, óf vervangen van het blok. Of een complete nieuwe brommer kopen natuurlijk. Zoals het nu aanvoelt kan het spul nog wel even mee, is mijn indruk.

Afijn, dit exemplaar dus gevonden. Afspraak gemaakt, de auto bekeken, proefgereden en uiteindelijk dus gekocht. Komend uit een BMW zijn sommige zaken nogal wennen, maar qua “klasse” doet de Toyota niets onder voor de BMW. Alles zit erop, en zelfs nog meer ook, en het rijdt ook absoluut prima. Het enige wat ik een klein beetje mis is het geweldige geluid van 6 cylinders die even vol de sporen krijgen. Maar ook dat zal wel slijten. Inmiddels heb ik er ruim 1100 kilometer opzitten met de Toyota en die zijn heel erg goed bevallen. Wat dingetjes zijn er ook: er zat een hitteschild los boven de einddemper en de rem rechtsvoor loopt niet helemaal vrij. Vast dingetjes die makkelijk opgelost kunnen worden. Verder lijkt het onderhoud op peil, al denk ik niet dat de verkopende garage de volle 180.000 kilometerbeurt heeft uitgevoerd. Het hybride systeem is voor het laatst in 2022 getest door een dealer en ik heb geen redenen om aan te nemen dat daar iets aan mankeert. Voor normaal onderhoud zal de auto in principe naar een universele (en door mij 100% vertrouwde) garage gaan, tenzij er heel erg belangrijke redenen zijn om liever naar de dealer te gaan.

Inmiddels Android Auto toegevoegd aan de originele Touch2 radio, en een extra USB aansluiting in de middenconcole om dat spul bedraad te kunnen verbinden met oem look. Ik heb bij Strikwerda deze telefoonhouder besteld en daarmee voldoet de auto aan mijn wensen qua In Car Entertainment. Voorlopig zal ik me uitstekend met deze auto gaan vermaken, daar ben ik van overtuigd.

Tot slot een paar plaatjes:

De kleur is Dark Steel Metallic, iets waar je natuurlijk weinig over te zeggen hebt als je een gebruikte auto koopt, maar dit vind ik wel een erg fraaie kleur. Het lijkt zwart maar er zit een heel diepdonker groen in bij bepaald licht, erg fraai. Zo fraai dat ik zelfs een paint correctie overweeg, om de auto er helemaal strak uit te laten zien. Want uiteraard heeft hij wat gebruikssporen, dat is vrijwel niet te voorkomen en al helemaal niet bj zo’n donkere lakkleur.

Daarom reisde ik met de trein af naar Cuijk waar ik op een bankje wachtend op de verkoper kon genieten van steeds onheilspellendere luchten:

Na overschrijven van de auto, handig dat dat tegenwoordig gewoon met je telefoon kan, was dit best gezellige interieur van mij:

Probleemloos naar huis gereden:

En zo snel mogelijk de meest belangrijke reparatie uitgevoerd: